|
Begeleiding van je persoonlijk transitie-traject
"Je wereld in verandering" Dit is een tijd van transitie. Dat wil zeggen: er doen zich zoveel gelijktijdige veranderingen voor op grote en kleine schaal dat we met zijn allen vroeg of laat genoodzaakt worden tot een 'paradigma'-omslag, d.i. een andere manier van kijken en een andere aanpak op meerdere aspecten van ons leven en werken. We dienen de kunst te ontwikkelen om van de vele 'noden' die op ons afkomen deugden te maken, en dit op een fundamenteel andere manier dan voorheen. Sommige mensen zijn in dit verhaal voortrekkers, maar meer en meer mensen voelen diezelfde uitnodiging : in hun privé-leven, in hun beroep, in hun vrijwillig engagement: mailto
Burn-out of "Post Traumatic Growth" ?! Als 'transitie-coach' had ik tot nog toe vooral te maken met cliënten die hun leven heroriënteren nà een burn-out: het leven na de 'uitstap' en 'totaal omgooien van het roer'. Die beweging gaat nog steeds verder: organisaties die te maken krijgen met een omgeving die dwingt tot diepgaande veranderingen nemen dan ook dikwijls de 'vlucht vooruit'. Waardoor nog méér medewerkers moeten afhaken: of omdat ze de tred niet kunnen volgen, of omdat de organisatie hun eigen groei en bijdrage niet meer/ nog niet, kan valoriseren. Burn-out is natuurlijk òòk een complex 'persoonlijk gegeven'. Maar wat ik nu meer en meer vaststel is dat de potentiële burn-outers zichzelf beginnen leren 'plaatsen' in het 'traumatisch groeiproces' van hun organisatie en de ruimere maatschappelijke omgeving. En daarmee kunnen ze dan bewust kiezen om te blijven of zich terug te trekken. Het 'systemische' is meer dan een randvoorwaarde voor een gezonde deelname aan het economisch en maatschappelijk leven, de coachee kan er, naar mijn mening, enkel maar baat bij hebben als de coach dit in zijn eigen oriëntatie meedraagt. Als 'transitie-coach' had ik tot nog toe vooral te maken met cliënten die hun leven heroriënteren nà een burn-out: het leven na de 'uitstap' en 'totaal omgooien van het roer'. Die beweging gaat nog steeds verder: organisaties die te maken krijgen met een omgeving die dwingt tot diepgaande veranderingen nemen dan ook dikwijls de 'vlucht vooruit'. Waardoor nog méér medewerkers moeten afhaken: of omdat ze de tred niet kunnen volgen, of omdat de organisatie hun eigen groei en bijdrage niet meer/ nog niet, kan valoriseren. Burn-out is natuurlijk òòk een complex 'persoonlijk gegeven'. Maar wat ik nu meer en meer vaststel is dat de potentiële burn-outers zichzelf beginnen leren 'plaatsen' in het 'traumatisch groeiproces' van hun organisatie en de ruimere maatschappelijke omgeving. En daarmee kunnen ze dan bewust kiezen om te blijven of zich terug te trekken. Het 'systemische' is meer dan een randvoorwaarde voor een gezonde deelname aan het economisch en maatschappelijk leven, de coachee kan er, naar mijn mening, enkel maar baat bij hebben als de coach dit in zijn eigen oriëntatie meedraagt. |

