|
Elk bedrijf kent zijn eigen verhaal en oorsprong. Hier het verhaal van Rik Verschueren en Buiten-kans.
Doorheen mijn hele ‘carrière’ van werken aan innovatieve initiatieven en participatieve structuren, kwam ik tot de vaststelling dat veel potentieel verloren gaat door persoonlijke blinde vlekken bij leidinggevenden en participanten. Ik besloot bij mezelf te beginnen en nam een tijdlang intensief deel aan opleiding en training op het vlak van persoonlijke groei en heling. Ondertussen was ik nog zijdelings actief in de landbouw, o.m. als medewerker aan een landbouwopleiding. Mijn vele ervaringen in het groei en veranderingswerk leidden als vanzelf tot het opzetten van eigen programmas. Wat ik toe te voegen heb aan het groeiwerk is het systemische aspect. (Groeiwerk als deel van een groter cultureel verhaal / systeem). Het maatschappelijk werk kon ik verrijken met de integratie van persoonlijke betrokkenheid en heling. Tegelijk bleef de 'natuur’ een centrale plaats behouden in mijn leven en werk (de helende en verbindende kracht van onze oorspronkelijkheid, samen met de no-nonens realiteit van de werkelijkheid van een materieel eco-systeem) . Ik had ondertussen ook kennis gemaakt met vormen van aarde-gebonden spiritualiteit en begon meer en meer mijn eigen missie te formuleren. Na een ‘Vision-Quest’ in 2001 besloot ik mij volledig te oriënteren op ‘Buitenkans’. Ik verdiepte en schoolde mij bij in o.m. Outdoor-ervaringsleren , Mannenwerk, Socratisch Gesprek, Geweldloze Communicatie, Emotioneel Lichaamswerk, Native Wisdom. Familie- en Systeem-opstellingen, the Art of Hosting Meaningfull Conversations, Spiral Dynamics in een levenslang proces van leren en evolueren. In oktober 2006 zette ik met Buiten-kans mijn droom in de wereld: het versterken van mensen, organisaties en gemeenschappen in hun bijdrage aan een snel evoluerende wereld. --Wordt vervolgd.--  |
oprichting van een biologisch tuinbouwbedrijf. Met ‘de Zevende Wereld’ verkochten we de eerste bio-groenten op de Leuvense openbare markten en zetten we mee het Biogarantie-label, dat we voordien zelf ontworpen hadden, in de markt. Tegelijk bleef ik als opbouw- en vormingswerker actief: vanuit mijn bedrijf werkte ik o.m. rond voedselveiligheid en innovatieve ecologische technieken. Ons bedrijf ontwikkelde zich snel, zodanig dat ik ook werkgever werd en minder en minder op het land zelf vertoefde. Na een aantal jaren kwam er een uitnodiging om in Suriname mee een gemeenschaps-project te gaan opstarten: we besloten erop in te gaan. Met vrouw en drie kinderen waagde ik de oversteek. 
Het werd een vruchtbare maar harde leerschool, die voor mij resulteerde in meer innerlijk leiderschap, meer respect voor de goeie kanten van onze westerse organisatie, en een mateloze verbazing over de snelheid waarmee we onszelf voorbij hollen. Na onze definitieve remigratie nam ik eerder toevallig een verantwoordelijkheid op in de school van de kinderen. Het resultaat was dat ik de volgende 6 jaren intensief besteedde aan de introductie en de uitbouw van ervaringsgericht onderwijs binnen de onderwijszuil van de Vlaamse overheid. Freinet-school Triangel in Booischot werd een voorbeeld voor vele andere initiatiefgroepen en een ruim netwerk van Freinetscholen binnen het Gemeenschapsonderwijs. Het (mee) opzetten van vernieuwende experimenten in het secundair onderwijs was een iets complexere taak, en kende eerder dan succesvolle voorbeelden een aantal afgeleide resultaten naar algemene onderwijskwaliteit en participatie.