Transitie-dagboek.

Hier vind je steeds nieuwe ballonnetjes, persoonlijk uit de lucht geplukt, onderweg naar een meer duurzame samenleving.  Misschien zijn er wel een paar tussen waar je enig touw aan kan vast knopen. Nòg beter als je je er ook een beetje door kan laten optillen!

Na een jaar samenwerken aan de voorbereiding van het ambitieuze Koningsmolen-project, zijn we met een aantal medewerkers op een rustpunt gekomen met de volgende wijze lessen:

Je komt samen en blijft samenkomen omdat je aan dezelfde doelen werkt
...
Iedereen heeft zijn of haar werk te doen, en alleen jij kunt jouw werk doen
...
Het realiseren van authentieke kracht is geen collectieve aangelegenheid
...
Samen creëren betekent dat je met je creativiteit en inspanning bijdraagt aan het realiseren van een gezamenlijk doel met de intentie om gedurende dat proces in spiritueel opzicht te groeien

Vanuit dat  terugplooien op onze eigen activiteiten, zien we nu samenwerkingsverbanden ontstaan -rond concrete opdrachten- die zich naadloos inpassen in het grotere doel en netwerk, binnen en buiten de grenzen van het oorspronkelijk project.  Herkenbaar?

De om te bouwen Koningsmolen, drijfkracht voor individuen, organisaties en gemeenschappen.

Wie niet horen wil moet voelen. Het lijkt een ouderwetse opvoedings-spreuk, maar het is ook gewoon een handige realiteit. Zoiets als "Wie zijn gat verbrand moet op de blaren zitten!". Wie, uit domheid, eigenbelang of ziekelijke zelfbegoocheling, geen rekening houdt met de werkelijkheid, zal het vroeg of laat "op zijn bord krijgen". Niks "straf van God"! De Werkelijkheid zelf, is straf genoeg. Niemand ontkomt er  aan. Toen de bankencrisis uitbarstte, trof deze misschien nog meer rijk dan arm. Maar dat wil niet zeggen dat de Werkelijkheid rechtvaardig is. Verre van.  Zo treft de klimaat-crisis  in de eerste plaats degenen die er het minst voor verantwoordelijk zijn. En met de energie-crisis kan het ook zo gaan. Als we rechtvaardigheid willen, en de vrede die daarmee samenhangt, zullen we daar zelf iets aan moeten doen.  We onze irrationele verslavingen willen vervangen door rationele en hartelijke rechtvaardigheid. In ieders belang. Maar dat zijn woorden. De werkelijkheid zelf is effectiever, onontkoombaar, maar helaas soms onomkeerbaar. De werkelijkheid op een duidelijke manier beschrijven, kan dus helpen, om er iets aan te doen wanneer het nog kan. Via het Antwerps Innovatie-Centrum stootte ik  wat dat betreft op een interessant boek: "Econoshock."

In Econoshock, beschrijft econoom Geert Noels 6 grote schokken die momenteel door onze wereld gaan.
Iets voor hardnekkige ontkenners of 'believers in de vlucht vooruit'.

Ik deel zeker niet alle meningen. Maar Geert Noels draagt met dit boek bij aan een meer integrale benadering van een aantal  grote hedendaagse kwesties.

Een aankondiging van een kultuur-project. -A5, kleurendruk,

minstens 250 g/m²- meegenomen in de bib. Jammer. Want de optredens zijn overmorgen al voorbij en ik kan er niet naartoe. Zonde van het mooie papier. Niets aan te doen. Onomkeerbaar, wordt door onze overvloed jaarlijks meer bos gekapt dan dat er kan groeien. Dat gebeurt veelal buiten ons blikveld. Iedereen wil IN ons blikveld.  Iedereen moét zichzelf  zo belangrijk vinden dat hij, uitzonderlijk als hij/zij is, wél iets meer mag. Ondanks het (ge-)weten dat het niet kan. Laat staan dat we een voorrecht zouden moeten afstaan!'

Daarom moeten mensen die pleiten voor 'versobering' in de hoek. Het geitewollesokken-hoekje.  Want er is nylon en viscose en voetverwarming in de auto, vloerverwarming op kantoor. We hebben de geiten niet meer nodig, behalve voor in de Kebab.

Maar ik heb ze gezien en gevoeld. Toen ik in Suriname woonde. Aan de enige verharde weg in ons provincie-district: kapot gereden door de vrachtwagens die in helse konvooien de woudreuzen afvoerden naar de haven.  Aan de weinige boekenwinkels in Paramaribo: buiten de recyclage-playboys uit Nederland, amper de hoeveelheid drukwerk bevattend dat ik hier in België in een maand tijd in brievenbus ontvang.  Aan de, op één na, enige krant "De Ware Tijd", die een tijdlang niet te krijgen was "omdat de boot met rollen papier uit Antwerpen" niet was langs kunnen komen vanwege een kwestie van deviezentekorten.

Het was uiteraard kort na het bewind van 'legerleider Bouterse', de jungle-rebellie gloeide nog na, en de geldkraan vanuit Nederland was nog niet opnieuw opengedraaid. Toch was het een heel 'reële logica', van ginder uit gezien, dat het geld trekt naar waar het reeds zit, en de tractoren op de rijstvelden opnieuw moesten vervangen worden door mensenhanden, wegens gebrek aan onderdelen. (Omdat het daar eigenlijk te warm is voor slaven-arbeid, en de rijst uit het buitenland gesubsidieerd, werden de tractoren uiteindelijk niet vervangen door handkracht, maar door staatsschulden)

Vandaar mijn pleidooi voor diversiteit en verdraagzaamheid:

Ga gerust helemààl voor jou persoonlijk te rechtvaardigen uitzondering op de -niet altijd éénduidige- wetten van de eco-logica: je vliegtuigreisje, skivakantie, tweede wagen, glossy-familiealbum op zwaar papier. De logica van de evolutie zijn ondoorgrondelijk, en misschien is het schitterend idee dat binnenkort tijdens je diepzee-duiktocht aan de andere kant van de wereld opborrelt wel cruciaal voor de evolutie van de mensheid. Geen haar op mijn hoofd dat de chaordische evolutie-logica zou willen in de weg zitten!

Maar van jou kant, zweefvliegtuigadept, ik zou niet gaan zitten vitten op  mensen die komen beweren dat het niet erg passend zou zijn als iedereen het uitzonderlijk recht zou willen verwerven zich door enkele tientallen liters kerozine de lucht in te laten trekken, om daar voor zijn plezier wat rond te zweven. (Moet heerlijk zijn!)  Ook al zouden de pleiters voor kwalitatieve ipv kwantitatieve productie en consumptie toevallig ook nog eens echt geitewollesokke-breiers blijken te zijn: gun het licht in hun ogen en het geite-haar aan hun voeten:  je weet maar nooit dat hun know-how ooit nog eens van pas zou kunnen komen, als de boot met olie, bijvoorbeeld, vanwege een deviezentekort, een tijdlang niet meer in Antwerpen zou aanleggen.

En dat net in de winter.

“Freedom of the press is for those who own one.” A. J. Liebling

Het is altijd leuk wanneer je dromen waar lijken te worden. Zo droom ik de laatste tijd dikwijls over: "het ontstaan van een constructieve, authentieke nieuwszender."

En nu werd ik zomaar uitgenodigd op de lancering, op 1 maart,  van de internetnieuwszender:  onsnieuws.be (voorlopige werknaam).

Dit iniatief komt voor een deel uit de anders-globalisten-hoek. Mensen die in de rand van de grote wereld-conferenties een internet-winkeltje openden om hun versie van de feiten en achtergronden, en de versie van de plaatselijke bevolking, de wereld in te sturen. Langzaam geraakten die communiqués gestoffeerd met interviews, opnames, onthullende journalistiek, voorstelling van degelijk onderbouwde alternatieven, grondig gedocumenteerde duiding. De initiatiefnemers waren dus  niet gelijk te stellen met de steeds weer in beeld gebrachte anarchisten, die alles willen afbreken, intellectuelen die alleen maar praten (op kosten van!); de grassroots die de wereld alleen maar machteloos vanop hun kleine graszode durven veranderen, of de ideologen die eerst alle gedachten willen veroveren. De  know-how en de degelijkheid van deze bende 'ongeregeld', bleek zo waardevol en innovatief voor de heruitvinding van het internationaal nieuws, als het gespeel met bits en bytes, van de vroegste computerfreaks, voor de heruitvinding van het schrift. ) Waarom? Niet gehinderd door marketing-verplichtingen en machtsverhoudingen, kwamen ze met nieuws dat zo 'nieuw' en 'relevant' bijkt dat het af en toe zelfs opgemerkt werd door de gestroomlijnde wereldpersbureaus en doordrong -door de filters- van onze vertrouwde nieuwskanalen. Ik zeg wel: af en toe. En daarom wil de ploeg van 'OnsNieuws' er zelf voor zorgen dat we permanent hun relevante nieuws ter beschikking hebben.

Benieuwd of het samenwerkingsverband dat 'onsnieuws' zal verzorgen, haar focus zal kunnen weten te leggen op hoopvolle ontwikkelen en niet zozeer op wat misgaat (waar bijv.partner-weekblad MO toch soms wel een handje van weg heeft.)  Maar hun ervaring met de combinatie van het 'wind er geen doekjes om', feitenkennis en bereidheid om te leren van en met wat is, geeft mij wel enige hoop dat ik  binnenkort weeral een project  van mijn 'dromerig' to-do-lijstje kan schrappen:

Onsnieuws krijgt mijn steun. Maar dit is geen pleidooi voor het 'unieke' nieuws. Ik zou zeggen: ga gerust ook eens kijken naar andere 'duidende' nieuwsverzamelaars als bijvoorbeeld http://www.express.be en vorm je eigen beeld.. Ik hoop van harte dat je het kan passen in een globaal positief transitieverhaal, waarin je je eigen -actieve- plaats in kan innemen!

Nu we het over steden en gemeenten hebben, ik heb net, binnen mijn in Renerg, in een naburige gemeente de mogelijke aanzet mee mogen geven voor een geïntegreerde benadering van duurzaamheid op lokaal terrein.

Dat gemeenten op dit vlak meer invloed hebben dan algemeen aangenomen, bewijst mijn vader zelfs nog na zijn levenslange dienst voor de gemeente waarin hij geboren werd en stierf. Dat laatste geschiedde een klein jaar geleden, op de gezegende leeftijd van 85 jaar. Hij had gekozen om niet verast te worden, maar een plekje te krijgen in eigen gemeentegrond. Het zal nooit helemaal zijn eigen plekje worden: grond is schaars in het stedelijk randgebied; de concessies kort; de reglementen streng. Dat plekje heeft hij uiteraard elders wel: "Home is where the heart is! ". Toch gaven we hem bij de teraardebestelling symbolisch een stukje van zijn eigen grond mee: een overvloedig bloeiende pol krokussen uit het grasveld achter 'ons' huis. Daarboven een klein houten kruis ware mooi genoeg geweest, in eik of in essehout, duurzame, sprekende houtsoorten van eigen streek. Maar dat was buiten het reglement gerekend. Omwille van een voorkeur voor uniformiteit of gebruiksgemak -wie zal het zeggen, we zouden het eens in de gemeenteraadsverslagen kunnen gaan opzoeken- had de gemeente in haar reglement voor een scherpe begrenzing van materiaalgebruik, en vormgeving gekozen. En dat gold ook voor meester Verschueren, hoezeer die ook binnen de muren van zijn klas in de gemeenteschool, zijn creatieve variaties op het onderwijs had mogen uitwerken en zijn persoonlijke stempel had mogen drukken tot en met op de huidige beleidsvoerders, toen die nog een korte broek droegen.

Vandaag werd ons echter door de grafmaker gemeld dat 'de zerk' in aantocht is. Mogelijk komt het dan toch in orde vòòr de eerste verjaardag na het overlijden. Hoewel, het begrip 'orde' is hier nogal relatief: omdat de eerste voetsteen de rij waar mijn vader begraven ligt omgekeerd! geplaatst werd, moet de hele verdere "raoowt'; zoals ze daar zeggen, nu ook zonder pardon achterstevoren gelegd worden.

Tot daar nog aan toe, maar wat ons echt verbaasde: was de betekenis van de woorden "in aantocht" . Het bleek namelijk dat de steen momenteel bezig is aan zijn oversteek uit ..India. Daar werd hij misschien niet eens ontgonnen, maar zeker wel bewerkt. God mag weten waarom India, maar ik denk dat de 'zoon van de firma' (insidersjoke) er ook wel een idee van heeft..

Mijn vader was, net als ik, wel een groot natuurliefhebber maar niet zozeer een bio-tuinier. Ik heb het hem nooit zien doen maar hij durfde de laatste jaren voorzeker wel al eens een flinke chemische voetafdruk tussen zijn krokussen te plaatsen, om het opdringende mos en de 'kwade russen' tegen te houden.  Maar wat betekent zo'n afdrukje bij leven en welzijn, in vergelijking met het ecologisch gewicht van zijn toekomstige grafsteen !!? En dat allemaal omwille van het reglement!

No blame! In elk verhaal zit een les. Dat moet ge aan mijn vader, zijn leven lang actief als meester én verhalenverteller in de plaatselijke gemeenteschool, niet komen uitleggen!

Persoonlijk voegde ik daar aan toe:  in elk ware gebeurtenis zit een kans om het net zo goed of beter te doen.

Suggestie van de chef:  samenwerken mag! "Per rij" zou mijn vader daarbij gezegd hebben, zoals hij in zijn klas de traditionele competitie op slimme wijze combineerde met samenwerkingsopdrachten avant la lettre, door zijn leerlingen, zoals in hun banken in rijen achter elkaar zaten, maand na maand in diverse combinaties tegen elkaar 'per rij' te laten uitkomen, en dit met de meest diverse opdrachten, zodat iedereen zijn bijdrage kon doen.

Suggestie van de zoon chef die zoals elke zoon in vaders voetsporen trad, maar in een andere tijd en andere omstandigheden: samenwerking mag, tot over de rijen en standen en functies heen! Om de prachtige erfenis van ouders duurzaam te kunnen doorgeven aan de komende generaties zullen we immers zoveel mogelijk wijsheid, ervaring en medewerking van de meeste betrokkenen, moet inzetten.

Wat niet wil zeggen dat ik het belang ontken van rang en positie of van een gezonde portie incentives en concurrentie: de winnaar van deze opdracht beloof ik een inlevingsreis naar het kerkhof van Greenwich/ (of daar in de buurt): de mooiste, meest troost- en rustgevende, natuurlijke begraafplaats waar ik ooit ben geweest. Het gaat dus wel om een retour-reis - (gewone klasse)!

Daags na mijn suggestie om de gemeentelijke energie te steken in de ontruiming van de gevaarlijkste punten op fietspaden ipv het pekelen van de laatste vierkante meter auto-baan, vond ik het fietspad van Westmeerbeek tot in Ramsel, mooi opengeruimd..

Ik zal alvast niet klagen. Toch blijkt het geen sinecure,
om tussen mensen die verzuren, een gemeente naar tevredenheid te besturen.
Dat blijkt o.m. uit volgend artikeltje van een Vlaams Volksvertegenwoordiger / Burgemeester :

naar de blog van deze schrijver

Ergens in de jaren tachtig verbleef ik gedurende 3 donkere wintermaanden in hartje Stockholm. Het vroos er tot -30°; de zeeengte tussen Denemarken en Zweden lag zo goed als toegevrozen. Maar het leven ging gewoon door. Ook het autoverkeer. Auto's waren altijd startensklaar omdat ze hun accus oplaadden  aan standaard-stopcontacten op de privéparkeerplaatsen: voorwaar een 'flash-forward' naar de naderende tijd waarin de auto zijn  afhankelijkheid van milieubelastende brandstoffen zal ingeruild hebben voor een belangrijke bijdrage aan de oplossing van een knelpunt in de uitbreiding van hernieuwbare energie; nl. de stockage.

Eergisteren sprak ik met een bevriende gemeente-secretaris die mij vertelde hoe druk het wel was met al die mensen die kwamen klagen dat hun straat er zo winters bijlag. Ik vertelde haar dat ik juist zo dànkbaar was dat mijn gemeente mijn straat bij het strooien steeds mooi links liet liggen. Toen kwamen we samen op het idee dat ik, tegenover al die klachtenbrieven, eens een dankbrief naar de gemeente zou kunnen sturen..! Wel wist ik niet of mijn gemeente het strooien nu naliet vanuit een bewuste keuze, dan wel uit onoplettendheid, inefficiëntie of een kwestie van prioriteiten. Ik was er bij mijn avondwandelingetje nog niet uit of ik met mijn bedankbriefje  slapende honden zou wakker maken of niet, toen ik op het sneeuwwitte tapijt de evenwijdig gebogen sporen ontwaardde van een "Strooiiswat-Natriummachine". Mijn geloof in de zichzelf vooruit snellende gedachte kreeg meteen een duw in de rug. Maar omdat het zo koud was duurde het nog een etmaal eer ik op het idee kwam om de kleur van het goedje in vraag te stellen. In mijn jeugd was het zout dat de gemeente strooide immers ook altijd donker van kleur, omdat het rechtstreeks van een plaatselijke looierij kwam -de stukken pels lagen er soms nog tussen-. Maar dit voorbeeldje van  privaat-plubieke lokale samenwerking behoort al lange tijd tot het verleden. Ook de pelsfabriek hier in de buurt, waar ik later mijn mooiste schapepelsjes nog liet bewerken, verhuisde haar bedrijvigheid sinds kort naar het Oosten.

Prompt was ik bereid te geloven dat het licht uit het donkere Zweden na al die jaren tot in onze lokale gemeentehuizen is doorgedrongen..!  Ware het niet dat mij onmiddellijk daarop een nieuwsbericht ter ore kwam: "Het zout is op! We wachten op de boot, met nieuw zout!". Op of niet op, ik geef mijn bestuur het voordeel van de twijfel en ga ervan uit dat de smetteloze bewaring van de pracht van straat het gevolg was van het genuanceerd en flexibel denken en handelen van onze lokale beleidvoerders, onder het motto:
"Het gevaar zit hem niet in de kleine straatjes. Elke situatie vraagt een verschillende afweging."

Herselt -gastvrij en groen- mag dus gerust wat sneeuw laten liggen voor al zijn winter-genieters. Herselt, fiets-vriendelijk en veilig, mag dus best een ploeg strooiers inzetten, om selectief op gevaarlijke plaatsen; bijv. aan die ultra-smalle fietssluisjes, de sneeuw weg te scheppen, zodat de fietsers zich er op het aanstormende verkeer kunnen concentreren ipv op het behoud van hun evenwicht en Herselt, thuis voor iedereen kan samen met zijn bevolking best creatief uit de hoek komen om dié mensen die vanwege de kou en de gladheid de straat niet meer opkunnen, extra ten dienste te zijn.
"Of", om het in termen van een vaccinatie-campagne te zeggen:

"Maak van de winterprik een oppepper voor je héle gemeente..!"

En zo doen ze dat aan de andere kant van het Kanaal.:  (english spoken)

Mijn oude gerecycleerde ijskast was al lang aan een eco-logische vervanging toe. Nog  net voor zijn vervaldag, toog ik met een AA++kortingsbon naar de ijskasten-winkel.  Ik had mijn voorbereidend werk goed gedaan en o.m. de site: www.topten.be. grondig bestudeerd: Ik vond er mijn weg in het aanbod van "vrijstaand_met_vriesvak_2_deuren" tot "inbouw_zonder_vriesvak".  En ik leerde er  veel over gebruik en verbruik. Doordat deze toestellen 24 op 24 uur in gebruik zijn loopt hun aandeel in het gemiddeld gezins-electriciteitsbudget al gauw op tot 25%. Onze 3.000.000 Belgische koelkasten alleen al verbruiken zowat 950 miljoen kilowattuur per jaar! Dan spreken we nog niet over de vrijstaande diepvriezers! Hoog tijd dus om ook mijn grote diepvriezer maar te liquideren. Sinds ik geen schapen meer kweek, draait die immers ook bijna constant op 'halve vulling'. De vrijstaande koelkast_met_ruim_vriesvak en 2_deuren leek mij dus wel iets om twee energievliegen in één klap te slaan: onefficiënte ijskast én diepvriezer vervangen door een "combiné". Daar maakte ik echter een kapitale fout. Ik besefte immers nog niet dat ik er een grote energie-mot zou moeten bij nemen. In de ijskastenwinkel viel het mij op hoeveel modellen  er tentoongesteld stonden en hoe weinig AA+ of AA++ zich daar tussen bevonden. Blijkbaar is in het dagelijks gebruik de logische toekomst nog niet zo diep in het heden doorgedrongen als op het internet..  (Werk aan de winkel dus, letterlijk nog wel! ). Mijn ecologische keus was dan ook niet in de winkel voorradig, en ik tekende dan maar in op een bestelling. Het kwam voor mij niet op een dag meer of minder, mijn keuken is in deze winterdagen immers koud genoeg. Maar daar wringt dus net het schoentje. Of liever gezegd: de koelvloeistof in de koelkast. Ik had het gelezen, maar tilde er niet zwaar aan: de koelkast heeft een minimum-temperatuur nodig van 10°, zoniet valt het pompje stil. 10° haal ik in mijn keuken dezer dagen niet, zeker niet wanneer er niemand thuis is. Uiteindelijk is het geen ramp wanneer de koelkast bij die lage temperaturen even uitvalt.. Maar voor mijn diepvriezer liggen de zaken anders! Ik zou dus mijn keuken moeten gaan verwarmen om mijn diepvriezer in gang te houden!? Nu hebben de meeste koelkasten een ingebouwd lapmiddeltje tegen dat uitvallen: wanneer de pomp zou dreigen uit te vallen gaat in de koelkast automatisch het lampje aan, en dat zorgt dan weer voor warmte waardoor pomp terug wakker wordt..  Maar de AA++ heeft dat niet. Waarschijnlijk was het, om dat tweede +-je te  behalen, vereist om dat energieverspillend ezelsbruggetje weg te laten. Of hoe de norm het soms wint van de realiteit. Maar uiteindelijk wint toch de vooruitgang; In afwachting dat men een AA+++ koelkast uitvindt die in de winter ook de koude van een keuken, veranda of zelfs de buitenlucht kan benutten, bouw ik rond mijn koelkast-diepvries-combiné wel een passief-huis: dat heeft uiteindelijk genoeg aan de warmte van het motortje van een koelkast om de temperatuur nooit van jeleve onder de 10 graden te laten zakken. Voor de ijsbloemen gaan we dan wel naar het museum.

Dit is ze, mijn toekomstige AA++ ijskast-diepvries-combinatie. De oude combinatie, die nog tegen wat sneeuw en vorst kon..

De laatste dagen worden we niet alleen overspoeld door jaaroverzichten maar ook door een terugblik op het voorbije decennium. Voor mij springt er alvast één grote verandering in het oog; een transitie in de publieke opinie die zich pas is gaan voltrekken  in het laatste jaar van het decennium:

"Schoonmakers hebben meer waarde dan bankiers en boekhouders."

De voorbije 10 jaar was het zo dat ik al bijna ontegensprekelijk de hemel verdiende wanneer ik maximaal winst had vergaard en/of mensen voor me liet werken. Maar sinds kort wordt er meer en meer de vraag gesteld of de zogenaamde waarde die ik creëerde in zijn geheel wel degelijk zoveel waarde toevoegt!?

Het bijgaande artikeltje is geen unicum. Ook in de traditionele pers vind je meer en meer titels als "Hoe lang kan de wereld zich nog rijken permiteren?" of "Zou Jersey de mensheid geen dienst bewijzen door zich opnieuw toe te leggen op schapeteelt?" (Jersey is één van die staatjes die het als haar roeping ziet om aan iedereen met geld -rechtmatig of onrechtmatig verkregen- de gelegenheid te bieden om zich te onttrekken aan democratische controle en belasting; o.m. via 'anonieme trusts'.) Voor het eerst in jaren worden managers publiekelijk gehekeld omwille van hun extravagante bonussen. En sinds de bankencrisis stijgt de vraag naar "maatschappelijk verantwoord ondernemen" en  naar ethische beleggingen zienderogen. Zelfs tot de meest onder-bewuste kapitaalbeleggers dringt het stilaan door dat korte winst nog geen waarde geeft, en dat eerlijke beleggingen uiteindelijk ook wel eens het meest duurzaam zouden kunnen gaan opbrengen.

Daarom vind ik het zo fijn mijn tijd te mogen investeren in de ontwikkeling van energie-zelfvoorzienende gemeenschappen. Daarmee maken we niet alleen van de opbrengst van energie iets dat niet wegvloeit naar paradijseilanden en extravagante bonussen van ceo's, waardoor zij kan dienen voor de verdere ontwikkeling van de lokale gemeenschap, maar we geven ineens ook de kans aan boekhouders en bankiers, om met hun werk werkelijke waarde te creëeren.. Happy newyear!

Eerbaar beroep? Schoonmakers hebben meer waarde dan bankiers en boekhouders. Dat blijkt uit berekeningen van de Britse New Economics Foundation (.pdf) in een onderzoek naar de maatschappelijke waarde van zes beroepsgroepen. De denktank wil een aantal mythes over beloning en waarde onderuithalen. Voor elke pond dat bankiers verdienen, vernietigen ze tegelijkertijd zeven pond, aldus de denktank. Om dat te berekenen, gebruikt de New Economics Foundation een model dat de reële sociale en economische waarde van de beroepen bekijkt. Boekhouders vernietigen zelfs 47 pond aan waarde voor iedere pond die ze creëren. Ook mensen in de reclame kosten meer dan ze opleveren. Schoonmakers daarentegen leveren tien pond op voor elk pond dat ze betaald krijgen. Voor vuilnismannen valt het model ook positief uit. Zij helpen namelijk mee aan de bescherming van het milieu, iets wat de toekomst van toekomstige generaties alleen maar ten goede komt. "Bankiers worden genereus beloond voor het aan de rand van de afgrond brengen van het wereldwijde financiële systeem", aldus de denktank. Bovendien hebben sommige belastingaccountants als enig doel om rijke individuen en bedrijven te helpen minder belasting te betalen. Schoonmakers in ziekenhuizen worden onderschat en onderbetaald, maar spelen een cruciale rol in de werking van het gezondheidssysteem, aldus het onderzoek.

Het klinkt als een slogan, maar het is meer dan ooit werkelijkheid. De onontkoombare omslag die onze samenleving en economie moeten realiseren,  gaat voorbij  de grenzen van gelijk welke ideologische opdeling of prioriteit. Het is niet zo dat er geen verschillen blijven, verschillen in rang en stand, invloed en mogelijkheden, interesse en kunnen. Maar de opdracht is zo complex, dat niemand 'alleen' ze nog ooit kan vatten, en dat het noodzakelijk is dat iiedereen vanuit zijn invalshoek bijdraagt aan het verduurzamen van onze leef- en productiewijze. Iedereen die wil bijdragen aan een oplossing, heeft de 'ander' ander ook nodig om het beste uit zijn eigen potentieel en middelen te kunnen halen én om geen  stommiteiten te doen. 9 en 14 december. Ik neem deel aan 2 bijeenkomsten van onderzoekers, ambtenaren, pioniers, technici, voorlichters, producenten en investeerders. De eerste is door onszelf georganiseerd (Renerg) de andere door een onderzoeksalliantie van Universiteiten en Hogescholen. Steeds opnieuw zien we hetzelfde bevestigd: verandering en innovatie worden niet zozeer gemaakt door organisaties of instituten maar door mensen, binnen of buiten die instituten, die gepassioneerd zijn, en die zich inzetten binnen én buiten de lijnen van hun opdracht of privé-domein.

Ik ben ontzet, hoeveel mails en commentaren er dezer dagen circuleren, die de menselijke invloed op de klimaat-verandering nog in vraag moeten stellen! Ook mensen uit mijn omgeving en zelfs goeie vrienden voelen zich geroepen om 'origineel' uit de hoek te komen met allerlei samenzweringstheoriën en pseudo-wetenschappelijke 'ontkrachtingen' van de klimaat-gegevens. Dat in de details fouten gemaakt worden, en dat er een brede marge van onvoorspelbaarheid zit bij elke interpretatie van gegevens is onweerlegbaar. Dat er net als voor de olie-sector en zijn belanghebbenden, groene baronniën ontstaan die uit eigenbelang niet meer objectief kunnen oordelen of zelfs bewust feiten zouden verdraaien, is niet ondenkbeeldig. Maar dat  daarmee zoveel mensen ook hun gezond verstand moeten verliezen aan de peudo-wetenschap van allerlei samenzweringstheoriën vind ik, in de rand van de hele klimaat-bewustwording, een zeer merkwaardig fenomeen! Ik ben dus op zoek gegaan naar enige verklaring. Hiernaast vind u er alvast twee. Niet sluitend. Wel veelzeggend. Let wel, in elke reactie, hoe overtrokken ook, zit  ook altijd wel een valabel argument. Laat ons dus ook daar naar  luisteren, en bijgevolg het wantrouwen tegen een bureaucratische top-down wereldregering, bijvoorbeeld, ook serieus nemen en bijdragen aan het omgekeerde van die negatieve verwachtingen.

Onze premier in de rol van samenzweerder! -------- Sociologe Kari Marie Norgaard: "Mensen willen moedwillig in ontkenning leven."

Vandaag was er de grote manifestatie in Brussel ter aanmoediging van de klimaat-onderhandelingen in Kopenhagen. Ik ben bij mijn studerende dochter gebleven en heb eindelijk  mijn tegelkachel opnieuw in gebruik genomen:  2/3 minder verbruik van hout (o.m. ook klein snoeihout!) en een veel vollediger verbranding, dus minder CO2-uitstoot. Toch ben ik over dit zelfbouwmodel niet zo tevreden als over het grotere model dat ik eerder bouwde en zoek ik vergeefs naar deskundig advies om hem helemaal op punt te stellen.

Zwartgeblakerd binnenwerk van mijn tegelkachel, vòòr de nodige aanpassingen.

Het zal niet bepaald een oplossing bieden voor mijn probleem, maar nu wil het geval dat ik vandaag op de site van het Vlaams Departement Leefmileu, Natuur en Energie ook het volgende bericht tegenkwam:

Woonwinkels - Woonwijzer
"Het woonwinkelconcept staat nog niet volledig op punt. Maar grote lijnen kunnen - onder voorbehoud - al getrokken worden. De woonwinkel is een laagdrempelige voorziening, waar men terecht kan voor informatie, begeleiding en advies op maat, en die zich inschrijft in (lokale) samenwerkingsverbanden om een up-to-date informatienetwerk uit te bouwen. De woonwinkel is specialist op vlak van informatie en begeleiding rond woonpremies en heeft hiervoor een set ondersteunende instrumenten uitgewerkt."

Mijn gedachten gingen prompt terug naar de eerste Woonwinkel in Vlaanderen. Meer dan 25 jaar geleden. Een afbraakpand in de Helmstraat in Borgerhout. Hoe ik mij warm hield met afwisselend de geïmproviseerde houtkachel te stoken en buurtbewoners te woord te staan over renovatie, isolatie, huur- en eigenaarskwesties... Wat de stad toen nog niet deed, zouden wij, buurtbewoners en opbouwwerk, haar snel even voor doen, (met de uitdrukkelijke bedoeling het initiatief te laten overnemen door de stad.)

Het heeft even geduurd, en het staat, net als mijn kachel blijkbaar nog niet helemaal op punt, maar er blijkt in een democratie toch één democratische wet te gelden: de overheid volgt, vroeg of laat, altijd..!

De sector 'wonen' is verantwoordelijk voor 25 à 30% van de totale CO₂-equivalent-productie. De klimaatkwestie maakt nu blijkbaar plots versneld mogelijk wat lange tijd geen prioriteit kreeg!  Een mooi voorbeeld weer van hoe een crisis ook kan werken in positieve zin!

Ruimtelijke ordening op maat..

Een berichtje van OIVO, het onderzoeks- en informatiecentrum van de verbruiksorganisaties:
"De wet betreffende de inplanting van grote verkoopcentra, beter bekend onder de naam Ikea-wet, nadert zijn einde. De wet moet op 1 januari 2010 gewijzigd worden omdat ze niet (meer) voldoet aan de eisen van de Europese Dienstenrichtlijn."

Mogelijk heeft dit tot gevolg dat de wildgroei aan super- en hypermarkten opnieuw vrij spel krijgt.
De verbruikersorganisaties stellen daarbij  de vraag:
"Is het zinvol de inplanting aan te moedigen van grote commerciële centra die niet aan de behoeften van de consumenten beantwoorden? De inplanting van nieuwe verkoopcentra creëert nauwelijks meerwaarde wanneer ze gepaard gaat met het verdringen van andere verkooppunten.  (..) Als de inplanting in de voorsteden aangemoedigd wordt, zullen de nieuwe verkooppunten enkel met de auto te bereiken zijn en dat zal een negatieve invloed op het milieu en op de gezondheid hebben.
Het handelsaanbod vereist regulering en moet ontwikkeld worden in een logica van duurzame ontwikkeling. Dat moet de consument in staat stellen om zijn verplaatsingen te beperken, op de natuurlijke hulpbronnen te besparen, zich in een stedelijk kader te integreren waar het goed leven is en waar woongelegenheid met groene zones en dienstruimten gecombineerd wordt. Het goederen- en dienstenaanbod moet ethisch, lokaal en seizoengebonden worden. Het is aan de overheid om parallel daarmee een leidschema voor het beheer van die inplantingen te ontwikkelen in overleg met de vertegenwoordigers van de consumenten."
Stakeholders doen hun zeg.
Wie luistert naar zijn stakeholders en met hen in dialoog gaat, kan veel 'stommiteiten' voorkomen..!

Van kwantitatieve naar kwalitatieve groei!

Een buitenkans was het, te kunnen deelnemen aan het Vlaams Kwaliteitscongres "Veerkrachtig Denken", georganiseerd door het Vlaams Centrum voor Kwaliteitszorg. Een veerkrachtig persoon heeft het vermogen om klappen op te vangen en de energie ervan te benutten voor nieuwe positieve actie. Een veerkrachtige samenleving heeft het vermogen om dankzij stevige netwerken van betrokkenen met de meest uiteenlopende kennis, passie en vaardigheden, positief te reageren op belangrijke wijzigingen in de algemene levensvoorwaarden. Op beide niveaus geldt, om veerkrachtig te kunnen denken en handelen, één belangrijke voorwaarde: kunnen terugplooien. Dat is ook waar Buiten-kans voor gaat: je helpen terugplooien op jezelf, je roots, je kennis, je wijsheid, je natuur om van daaruit met vernieuwde energie je (vernieuwde) 'opdracht' aan te pakken. In crisis. Maar ook anticiperend op de crisis. Het was mooi om zien hoe de vele deelnemers aan het congres, ondernemers en kwaliteitsverantwoordelijken, begeleid door collega Johan Hovelynck en zijn ploeg, de kans grepen om 'terug te plooien' in een twee dagen durende onderzoeksdialoog. Nog mooier was de vaststelling die daar uitkwam:  "met matrixen,  normen, incentives, controlessystemen en andere kwaliteits'tools' alleen gaan we er niet komen; we moeten veel meer mikken op samenwerking vanuit passie en authentieke verantwoordelijkheid, ja voorwaar op "de goesting" van iedere betrokkene om actief bij te dragen aan het doel van de organisatie." Goesting wil daarbij niet zeggen dat men doet waar men zin heeft, maar dat men zin vind in wat men doet. ..en daartoe moet ook de organisatie of het bedrijf zich inschakelen in een 'zingevend' economisch en maatschappelijk verhaal.

Aardappelen hebben het warm.

Augustus-september was heel droog, oktober en november ongewoon warm. Wij kunnen er best van genoten hebben, maar sommige species uit onze eigen voedselkringloop geraken er flink van in de war. De aardappelen in de voorraadschuren beginnen nu al uitlopers te krijgen.  Normaal is dat iets voor maart-april-mei.

Is dat een probleem? Niet echt. De aardappelen in onze eigen kelder kunnen we af en toe eens 'onder handen' nemen om de scheuten te verwijderen.  Op grotere schaal zijn er standaard chemische en radio-actieve behandelingen om de kiemkracht te doden. Die moet nu moet nu enkel extra ingezet worden voor de aardappelen die voor de winter bestemd waren, of de aardappelen moeten sneller vermarkt worden, wat even een overaanbod zijn in de winter en tekort -dus een prijsstijging- in het voorjaar kan geven. Maar ook dat is geen probleem want dan zijn er al goedkope aardappelen uit de Mediterrane landen, en.. er is nog petroleum genoeg om die tot in onze winkels te brengen.

Leve de aardappel!

Sinds maart 2006 is er een verplichte bijkomende premie bij elke brandverzekering voor de verzekering tegen natuurrampen. Je zou het een geprivatiseerde klimaat-taks kunnen noemen, of ook een solidariteitstaks met de 'slachtoffers' of 'genieters' van een ondoordachte ruimtelijke ordening.

De woordvoerder van Assuralia, de beroepsvereniging van de verzekeringsmaatschappijen geeft de reden aan zonder de oorzaak te willen noemen: "Ik spreek mij er niet over uit of dit door de opwarming van het klimaat komt, maar de schade door natuurfenomenen is gevoelig gestegen'.

Wij hebben het vermoeden dat het klimaat zich stilaan zelf iets scherper aan het uitspreken is over oorzaak en gevolg. Hoe hoog de verplichte verzekering als gevolg hiervan zal blijven oplopen weten we niet. Maar  wat we wel weten is dat we met deze verzekering niet alleen de gevolgen maar ook voor een deel 'de oorzaak van de brand' aan het indekken zijn.. alsof we brandhaarden en brandversnellers gaan beschermen ipv aan preventie te doen!

Hoeveel beschadigde airco-installaties in slecht geplande woonzones
gaan we met deze verzekering solidair helpen vervangen?

Ik weet dat er bij de totstandkoming van deze wet veel discussie is geweest, toch durf ik de vraag te stellen:

"Is het niet wenselijk dat deze verzekering opgesplitst wordt tussen een gegarandeerde dekking: basisbehoeften (Een dak bijvoorbeeld!) en een bijkomende dekking luxeprodukten. En zou deze klimaat-gevolgentaks : een gegarandeerde dekking voor ' schade aan klimaatvriendelijke gebouwen en inboedel' en een beperkte dekking 'klimaatonvriendelijke luxe-produkten'.

Zou dit dan niet meteen een bijkomend instrument kunnen zijn ook voor een klimaatschade-preventiebeleid..!